سلام

 

اين مرگ است كه واقعيت برابري و بي اهميتي همه ي امور را نشان مي دهد.

                                                                                       

                                                                                                                         "هايدگر"

                                                                                          

 

گر چه  نه چندان ژرف ، اما هنوز آبهايم زلال است. گل آلودشان نكرده ام .

تنها كوزه ام را به آب زده ام .مواج شده است.تو كوزه ات را به آب مي زني

يا به سنگ؟

 

 

 

از پدربزرگت  به ارث برده اي تسبيحي وُ...

DNAاي با يك ژن معیوب   روي كروموزم فرضن بیست

شیر يا خط ؟    YیاX؟

(به شاعر هیچ ربطی ندارد كه  آقا/خانم ِ مخاطب با يك نقص ژنتيك

در رابطه  با اين متن  در بطن ِ "مربوط"  مي شود

به احتمال ِ نامربوط‍ ِ ده  درصد)

دارد؟مي شود؟نهههههههههههه  به چي؟به كي؟

به حوا؟!  به لیلا!؟  به پر...

نه اصلن به اين  زهرای پشت در

كه به خون هر چه حسین [پسر مادرم؟] يزيد مي شود [پسر پدرم؟]

حسينِِِِ ِ فر پور زاد  شر اک‍‍/کاااااااات/بر داشت دیگر:

 

تتق تق/دیر دارد می سوزد  که زود ندارد  سوختن ِ این روئین تن ِ روی مین

که به صورت روتین  در رفت  برمي گردد  ازچَم ِ شلمچه  تا شَل ِ چمخاله

چاي و خرما قهوه اي بردن  و آوردن  و بردن ِ فالِ ِ قهوه  خوردن و

ديدن ِ خالِ ِ مادر قهوه اي دراستکان

[سكانس آخر]:

پاتك ِ بي تك و آژیرالتماسِ ِ مراااا ببوس ِ برای آخخخخ‍...جيغغغغ ِ آمبولانس و

تيک ِ بي تاك

 

[فلش بك]:

كو(؟)دك  كو(؟)كيم(؟)   كو(؟)   كو(؟)كم كن  كم كم پسرخوبی مي شوم

مامان لیلا!کوه را بپا اين بابا بااين پاي لنگ    چاي بكاريم يا برنج؟

 

( ببخشيد! كي بود اين كوه  را با كلنگ كرد براي ليلا؟ ها؟)

 

[سان/ من/ سور]:

قربان! كيلويي چند اين هاشمي ِ دم سياه ِ فردِ اعلا حضرتِ  دوست ؟

كه هرچه جنگ ِ نكوست، از اوست؟

اي پادشهلا اله الا من كسي هست؟ فریاد رسی هست؟

 

(مشترك گرامي دست‍/رسی به این سایت ممکن نمی باشد)

 

 

 

سلام

Poor people on shore اثر پابلو پيكاسو

 

...ما بسيار كم مي دانيم و آموزندگاني بد هستيم،پس ناگزير بايد دروغ بگوييم.وكدام يك از ما شاعران در شراب خويش تقلب نكرده است؟چه معجونهاي زهرآگين كه در سردابهاي خويش نساخته ايم و چه كارهاي نگفتني كه آنجا نكرده ايم؟ وازآنجا كه بسيار كم مي دانيم،"مسكين-جانان"را از صميم دل دوست مي داريم،بويژه اگرزنان جوان باشند...

                     "چنين گفت زرتشت،ويلهلم فريدريش نيچه"

 

 

 به جاي آنكه آبهايم را گل آلود كنم تا ژرف بنمايم ، گاهي بهتر است زلال باشم:

 

سبزي چشمانت را در ابرهاي بهار

سرخي سرانگشتانت را در آب و صاعقه

و سپيدي ساقهايت را در گِِِِل نشا كن

پاييز،

باد درو مي كني  و باران،                        

رنج  و برنج 

شعر من رنگ چشاته...

 

سلام

رسيد مژده كه ايام غم نخواهد ماند            چنان نماند و چنين نيز هم نخواهد ماند

من ار چه در نظر يار خاكسار شدم              رقيب نيز چنين محترم نخواهد ماند

چو پرده دار به شمشير مي زند همه را         كسي  مقيم حريم  حرم نخواهد ماند

چه جاي شكروشكايت زنقش نيك وبداست   چو بر صحيفهٔ هستي رقم نخواهد ماند

ز مهرباني جانان طمغ مبُر حافظ                  كه نقش جور و نشان ستم نخواهد ماند

 

 

نفسهاي سال هزارو سيصد و هشتاد و پنج هم به شماره افتاده است و می رود که با همه ٔ تلخی ها و شیرینی هایش قسمتی از تاریخ شود.صدها دلیل برای "بد" بودن امسال می توان آورد.اما من حد اقل سه دلیل دارم تا خوشحال باشم از اینکه سال هشتاد وپنج بهتر از آنچه بود که  انتظارش را داشتم.

اول اینکه زلزله ای آنچنان قوی نداشتیم تا با شنیدن نام یک نقطهٰ جغرافیایی دیگر سالها  جگرمان بسوزد. اگر چه چند تایی...

دوم آنکه تحریم نشدیم و کمبود ضروریات به خصوص غذا و دارو پیش نیامد.هر چند دو ماه آخر سال ...

و مهمتر از همه آنکه جنگی بر روی کره ٔ مقدس زمین شروع نشد که در همین سال خاتمه نیافته باشد. هر چند لبنان و سومالی ...

برای سال هشتاد و شش چیز زیادی نمی خواهم .همینقدر که در پایانش سه دلیل فوق را برای شادمانی داشته باشم کفایت می کند.

از همهٔ دوستانی که امسال کارهایم را خواندند و با نقدها و نظرات ارزشمندشان چراغ  راهم شدند  صمیمانه قدردانی می کنم .

به قول شکسپیر  بهترین چیست؟ همان را برایتان آرزومندم.

 

 

و اما ...

 

تيغهٔ آفتاب هم كند است براي زدنِِ ِ رگِ امروز

وقتي كه واكنش

فصل مشترك مي شود ميان شعرو شيمي

من به روي جدول مندليف  به تناوب مي افتم

«وتو»

خيره به گاوهاي ممدعلي 

كه«يو»نجه هايشان را  نشخوار مي كنند

بي دغدغه ي ايزوتوپها

اگرتكان نخوري

حالا برسرت چتری قارچ می شود   

و زمين از روي شاخ گاوي سر مي خورد

كه در اين مجلس به مجنون  راي عدم/ اعتماد مي دهند 

(چهار پا خوب است،دوپا...) دارم دو تاهم تو به من قرض/ بده

اينجا  چترفقط يك كاتاليزوراست    

تا  به پيوندي عادلانه تر

درهيچ مان  شريك شويم

چشمهايت را اگر باز كني مي بيني

كه شب درگلويم ماسيده است

دستهايت را حلقه كني

سر اين شب را... پنبه مي شوي؟

تي

 سلام:

          

   كارم زدور چرخ به سامان نمي رسد      خون شد دلم ز درد و به درمان نمي رسد

   پي پاره اي نمي كنم از هيچ استخوان     تا  صد هزار زخم  به  دندان   نمي رسد

   از دست برده جور زمان اهل درد را     اين غصه بس كه دست سوي جان نمي رسد

   ازحشمت اهل جهل به كيوان رسيده اند   جز آه  اهل فضل  به  كيوان  نمي رسد

                                                                                                  "حافظ"                                                                                                                                   

 

به جاي عنوان :

 

       اي كاش مي توانستند از آفتاب ياد بگيرندكه بي دريغ باشند

          در دردها و شادي هاشان

          حتي با نان خشكشان

          و كاردهايشان را جز از براي قسمت كردن بيرون نياورند

                                                                                         "ا.بامداد"

 

و امّا … :

 

پنجره اي با شيشه هاي رفلكس

مثل ساطوري تنم را به دو نيم كرد ه است

نيمي كه  دراز به دراز روي مدار راس السرطان 

 اختلافش را شيمي درمانی مي شود 

و بالا مي آورد تمام طبقاتی را كه بلعیده بودم

و منتظرمي ماند

تا راس ساعت صفر به وقت نصف النهار مقصد

طبق دستور

آخرین دُزِ نخوت خود را بخورد

نيمه ي ديگر كنار آبهاي گرم قطب شمال   

نوك بُرجي را به دهان گرفته است و

 آب میوه اش را مي مكد

شب به شب  افسارشكمش رابه پايه تختش مي بندد  

وصبح به صبح وجدانش را حجامت مي كند  

وشورابه های  شيرين  به جا مانده را

به كام زخمهاي از ازل  تشنه و تا ابد گرسنه ام  مي ریزد

پنجره اي با شیشه های رفلكس

 مثل ساطوري تنم را به دو نیم  كرده است

نيمي به رنگ يك کلاغ ِ سوخاري شده

و نيمي ديگر

 زیر ِ نور ِ نرم ِ نئون های شبانه ،  طعم پیتزا پپروني مي دهد

             

    24 بهممن...فروغ....ظهیرالدوله...ايمان بيا وريم به آغاز فصل سرد

                            گره بر گره

 

سايه اي میخکوب به دیوار

زا ويه اي باز

از نگاه تو

             تا خفقانِِِِِِِِ من

این بالا

          با خرمگسي خلوت كرده ام

 

صعود من

 از یافت مي نشود

                         آباد

تا ره صد ساله

چنبره ي بهتت را

                     ابدی كرده است

و گره ِ كراواتي سفید

                        بر پشت گردنم

 بکارت بغضم را

 

عروسی تو

امشب

عروس شده ام

واز بي رنگيِِِ ِِِِِ حناي تو

                         دستانم بنفش است

این که می شنوی

                      بشکن نیست

صداي شكستن استخوانهاي خداييست

كه نزديكيهاي شاهرگم

                           شعر مي خواند

 

باد عربده سر مي دهد

پنجره اي دیوانه مي شود

پرده اي مي افتد

سايه اي

فرو مي ريزد از ديوار

بازیِ شب یلدا و باری ِ ...

 
ادامه نوشته

                           برخورد از نوع ِ...

آخرین ابر پاييزِِ

بارید

ومن- بي ايماني درخور-

انحنای گونه ات را پیمودم

 

اکنون

به سوي اعماق

از خود مي پرسم

كدامين آفتاب

دوباره تبخيرم خواهد كرد؟

 

نامه‌ي کلارا خانس شاعر معاصر اسپانیا به سایت شاملو

به مناسبت هشتادو یکیمین سال‌روز تولد احمد شاملو   

 

ادامه نوشته

پيچان
از پيچك ِ پرچين ِ باغچهٔ پدر بزرگ
بالا مي روم
تا آخرين شعاعِِِ ِ آفتاب را
بچينم ‍‍


باغ ایینه

چراغی به دستم، چراغی در برابرم:
من به جنگ سیاهی می روم.

گهواره های خستگی
از کشکش رفت و آمدها
باز ایستاده اند،
و خورشیدی از اعماق
کهکشان های خاکستر شده را
روشن می کند.
***

ادامه نوشته