گره بر گره

 

سايه اي میخکوب به دیوار

زا ويه اي باز

از نگاه تو

             تا خفقانِِِِِِِِ من

این بالا

          با خرمگسي خلوت كرده ام

 

صعود من

 از یافت مي نشود

                         آباد

تا ره صد ساله

چنبره ي بهتت را

                     ابدی كرده است

و گره ِ كراواتي سفید

                        بر پشت گردنم

 بکارت بغضم را

 

عروسی تو

امشب

عروس شده ام

واز بي رنگيِِِ ِِِِِ حناي تو

                         دستانم بنفش است

این که می شنوی

                      بشکن نیست

صداي شكستن استخوانهاي خداييست

كه نزديكيهاي شاهرگم

                           شعر مي خواند

 

باد عربده سر مي دهد

پنجره اي دیوانه مي شود

پرده اي مي افتد

سايه اي

فرو مي ريزد از ديوار

بازیِ شب یلدا و باری ِ ...

 

ادامه نوشته

                           برخورد از نوع ِ...

آخرین ابر پاييزِِ

بارید

ومن- بي ايماني درخور-

انحنای گونه ات را پیمودم

 

اکنون

به سوي اعماق

از خود مي پرسم

كدامين آفتاب

دوباره تبخيرم خواهد كرد؟