باغ آینه

baghayeneh — Wed, 16 Jul 2008 21:06:18 GMT

به كه مربوط است كه چگونه به هم مربوطيم؟

ازبالا از پايين يا از كمر؟

آقا!شما كه ايستاده اي بالاي سر

سر قيف را گرفته اي توي سوراخ

خم به ابرو بياورم اصلن!

خيال نكن هرچه بريزي لبريز مي شوم!

خالي مي كنم توي اين يكي

يكي يكي خالي مي شويم توي ديگري

بريز!

حالا همه با هم سرريز مي شويم

ظرف پيشنهادي من به تو اين است : هاون

بچه ها مي بينيد قانون ظروف مرتبطه بر اين ظر ف ها چگونه مترتب است؟

baghayeneh — Mon, 07 Apr 2008 20:55:18 GMT

دست ها بر زمين دو لا شده ايم كه چي ؟

كي؟ كجاييم ما ؟

هشت نفر بوديم

گوش هاي از دراز آويزان تر! از سبابه ي عالي جناب (بايد) خط بگيريد لطفن !

در هشت خط بوديم

َشست هاي محترم!خبردار هستيد كه لاي وزن اين موازي هاي نا متوازن گيريم؟

كي؟ كجاييم ما ؟

بي وزن هايي كه بوي ديشب را به تن داريم هنوز

ديشب؟! روي ِ ... كنارِ ِ...خوابيده ...خواب بوديم؟!

دست نگهداريد! محض رضاي خدا دست از اين بازي ها ...

هيس! خداي اينجا خداي رودست خورده ايست رفيق!

از سرش دست مي تواني برداري : (بايد) كلاه بگذاري بر سرش

سرم از گيج هاي دور و برم مي دوريد

دور تا دورم را سايه هايي برمي دارند به بلندي از اينجا تا

اين بغل دستي م سيه چرده اي است انگار مي گريزد از

(بلندگو مي گويد ) تسونامي سوماترايي است

داور تپانچه اش را به آسمان گرفته بود

سه- دو- يك آتش! ...گُر...آسمان ....گِرفته بود

لب هاي از كبود آبي تر! تا ته ِ خط را (بايد) سر بكشيد لطفن!

داريم مي كشيم خودمان را به آن ور خط

اين وري هم... ؟

(بلندگو مي گويد ) كاستاريكا با روياي آريزونايي بوسنيايي است؟!

دارم از اين وريم جلو مي زنم كه آن وري ِاين وريم

(يوز پلنگي بود كه با ما مي دويد ) دور بر مي دارد

جلو مي زند از من كه جلو بودم از عقبيم

(به خمشگيني گاو خشمگيني است كه شكم ايگناسيو را دريد )

عقب مي افتند جلويي هايي كه عقب بوديم از آنها (اوه! اين گريگور زامزا نيست؟)

جلو مي زنيم از عقبي هايي كه جلو بودند از ما (ديوانه از قفس پريد !)

عقب عقب مي روند تيرها پرچم ها سايه ها آدم ها

(خودتان را بين جمعيت مي بينيد؟)

داريم جلو مي رويم جلو تر عقب مي روند عقب تر

جلو مي زنم جلوتر عقب مي كشم عقب تر

جلو مي عقب رو تر

جلو مي عقب زن تر

جلو مي عقب كش تر

كشور ها ، شهر ها، شخصيت ها

خيالي

اند

اين قصه

واقعي

بود

در جستجوی زمان حال گمشده *

baghayeneh — Sun, 09 Mar 2008 20:51:18 GMT

در دوره ي نوجواني ، وقتي رماني را براي خواندن در دست مي گرفتم – در آن زمان ژول ورن ، چالز ديكنز،داستايوفسكي و تولستوي محبوترين نويسندگان من بودند! –بعد از آن كه چند فصل ابتدايي اثر را مي خواندم و با شخصيت ها و اشتراك و تضاد منافع بين آنها كه كنشهاي روايت را رقم مي زدند ، آشنا مي شدم ،به چنان وسوسه اي براي پرش از روي فصل هاي مياني و خواندن فصل نهايي رمان و پي بردن به سرنوشت قهرمانان و ضد قهرمانان داستان -كاراكتر ها ي خلق شده توسط اين نويسندگان يا در جبهه ي قهرمانان بودند يا در جبهه ي ضد قهرمانان - دچار مي گشتم كه اغلب گريزي از آن نمي يافتم .

رئاليست هاي قرن نوزدهم،قصه گوهاي خوبي بودند .آنها بخش عمده ي داستان را به شكل نوصيف صحنه ها ، توصيف شخصيت ها ، توصيف كنش ها و واكنش ها وتوصيف هرچيزي كه به داستان شكل نمايشي مي داد ، مي پرداختند .نويسنده به جاي عينيت دادن به صحنه ها ، آنها را به نمايش در مي آورد.او با توصيف قسمت پیدا و با ناديده گرفتن بخش پنهان مانده كوه يخ ، به جاي آنكه مخاطب را در فضاي معلق واقعيت قرار دهد ،به نمايشي از ظاهر آن بسنده مي كرد.همچنین تنها به توصيفاتي مي پرداخت كه از نظر او براي شور و شوق دراماتيك صحنه ها ضروري مي آمد و تشخيص اين ضرورت نيز به طور مستبدانه اي به قضاوت شخص نويسنده وابسته بود.بنابر اين از آوردن توصيفات و همچنين ديالوگ هايي كه غير ضرور و يا به عبارتي پيش پا افتاده مي ديد، پرهيز مي كرد.غافل از اينكه به تعبير ميلان كوندرا شالودهء زندگي هايمان را همزيستي مسالمت آميز پيش پا افتادگي و شگفتي است كه تشكيل مي دهد و كشف ساختار لحظه ي حاظر، كشف ساختار اين همزيستي مدام است .ابزار نويسنده در اين توصيفات،زمان گذشته بود.زمان گذشته ،زماني قطعي و انتزاعي است.روي داده است و از عينيت بر خوردار نيست .مخاطب نمي تواند خود را در فضاي آن قرار دهد، زيرا از منظر او همه چيز رخ داده و تمام شده است و او تنها نقلي از رويداد ها را مي خواند.به همين دليل فصل هاي مياني رمان هاي نويسندگان محبوبم در آن دوره - پيش از آنكه فصل پاياني را بخوانم –اشتياقي براي خواندن در من برنمي انگيخت .اين فصول، با نقل متسلسل رويدادها ي واقع شده در زمان گذشته، تنها پل ارتباطي بودند بين ابتدا و انتهاي داستان .

ما در زمان حال زندگي مي كنيم .زماني كاملن معلق ميان گذشته و آينده .زمان حال تنها زماني است كه عينيت زندگي را در خود دارد و در عين حال دست نيافتني ترين زمان است .هر گاه بخواهيم واقعيتي را بيان كنيم ،به ناچار بايد ازچيزي تاريخ مند سخن بگوييم،از چيزي در گذشته .واقعيت بلا فاصله پس وقوع، عينيت زمان حال خود را از دست مي دهد و به انتزاع زمان گذشته ملحق مي شود .بنابر اين وقتي از واقعيتي سخن به ميان مي آوريم تنها آن را نقل مي كنيم . نه عينيتي زنده از واقعيت در كار است نه بازسازي آن. اما چه طور مي شود از چنگ زمان گذشته گريخت و عينيت زمان حال را فرا چنگ آورد؟ آيا با استفاده كردن از افعال زمان حال به اين منظور دست خواهيم يافت؟ بي شك اين طور نخواهد بود.چاره ي كار در فصل مشترك بين زندگي و زمان حال نهفته است ؛ « معلق بودن ،سياليت و عدم قطعيت».

اگر متن بتواندخود زندگي را با تمام مجهولات آن به مخاطب عرضه كند تا در سطر سطرش مجبور به تصميم گيري باشد ،آنگاه به طور ضمني او را در سياليت نهفته در زمان حال نيز قرار داده است.از اين بابت مي گويم مجبور باشد چون در زندگي واقعي و در مواجهه با افراد و در موقعيت ها ي مختلف و براي تنظيم كنش ها و واكنش هاي خود مجبور به تصميم گيري است .براي تصميم گيري سعي مي كند به كشفيات خود از محيط بيافزايد .كمتر در زندگي پيش مي آيد كه ما اقبال اين را داشته باشيم تا بتوانيم با قطعيت كامل تصميمي را اتخاذ كنيم و پيشاپيش از نتايج آتي اش خاطرمان آسوده باشد.چون هرگز اطلاعاتمان كامل نيست .كشف كامل حقايق در زمان آينده مقدور خواهد بود و دسترسي ما تنها به اطلاعات ملحق شده به زمان گذشته ميسر است.در حالی که تصميم گيري بايد در زمان حال انجام شود .ما به همراه زمان حال در منگنه ي گذشته و آينده قرار گرفته ایم، بر مبناي اطلاعات تاريخي شده تصميم مي گيريم و درستي تصميم ما به واسطه ي اطلاعات متعلق به آينده روشن خواهد شد.متن اگر اين واقعيت را در نظر داشته باشد و مدلي از آن را در اختيار مخاطب فرار دهد، به واقع همان احساس گرفتار شدن میان گذشته و آينده را به او عرضه خواهد کرد و او را در اكنونيت خود فرو خواهد برد و در فضايي چالش برانگيز همچون زندگي قرار خواهد داد تا وادار شود متن را زندگي كند و دست به انتخاب بزند.اين مكاشفه ي در متن براي مخاطب دشوار است و لذت بخش.همانند زندگي كه دشوار است، اما لذت بخش! اين لذت، راز نهفته در تاويل است كه سبب مي شود متن را چون زندگي و زندگي را چون متن ببينم.

*عنوان فصلی از کتاب "وصایای خیانت شده " اثر میلان کوندرا

خنده و فراموشی

baghayeneh — Sun, 06 Jan 2008 15:44:18 GMT

حال كامل :

[سایه ای میخکوب به دیوار

پرده ای حائل

میان نگاه تو تا خفقان من ]

دیشب :

عروسی تو امشب عروس شده ام

اين کراوات یک گره ِ دیگر از گردنم طلبکارتر است

لب های من از لبه های پیرهنت آویزان تر

از این سایه های پاكوتاه هم کوتاهی کرده ام

که از دیواری کوتاه تر از چین های دامنت بالا می آیند

از بی رنگی حنای تو دست هام بنفش است

ازگذشته هاي دور مي ترسد از :

پدرها (بوي بسترش دست از سرش بر نمي دارد)

مادرها ( آبي چشمش در آينه ها جاري است)

مردها ( ريشش لبهايش را مي سوزاند)

زن ها (توي آينه «من»ي است كه به «او» مي خندد)

بچه ها (کو(؟)دك كو(؟)كيم(؟) كو(؟) كو(؟)كم كن كم كم كم)

حال ساده :

زیر پوست این زشتی گوشتی دارد که عصبهايش از درد به هم می پیچند

توی روده های این زیبایی روح هایی است که مثل خوره در انزوا آهسته خورده

حالا من چرا باید هر شب دهان این تلخی ها را ... هاااااااا ؟

مضارع استمراری ؛ حال های تکراری :

بازي هايي توي شبهاي ِ ولرم ِ هالي به اضلاع زمين در جريان است

قهوه هاي قبل از تخت ،خواب هاي عرق كرده ي زيرپوش ها را مي پرانند

عصرها شكلاتي لاي مبل هاي عسلي لب ها را مي ليسد

غروب ها دل گير مي دهد دست در دست خيابان ها باراني شود

چشمي توي چشم مي قفلد

كليدي توي قفل مي چرخد

انگشتي روي كليد مي لغزد

(لغزندگي زمين از زيبايي بازي هاي زير نور افكن كم نمي كند اصلن )

باز بازی با زی با زی با زی با زیبا

فردا :

[باد می وزد

پرده ای می افتد

سایه ای فرو می ریزد از دیوار]

مهدي حسين زاده :

از (حال کامل) تا (فردا) با چرخه ایی زبانی مواجهیم که بنیان های خود را در عدم قطعیتی روانشناسیک از خفقان کارکتر ((من )) میان پرده ایی حائل تا فروافتادن پرده و فرو ریختن سایه از دیوار در متن تبیین می کند. پرو سه های زبانی متن از یک سو از بافتار نظامند نحوی می گریزند و از دیگر سو برش های متعدد روایی را با لغزندگی زمانی _ مکانی به خواننده عرضه می کنند.

مکان آغازین متن در اپیزود شب (اگر ساختار شعر را اپیزودیک با برش های متناوب زمانی فرض کنیم) در یک عروسی می گذرد . حال تمرکز بر عروسی دو گونه رهیافت را در پی دارد : 1. عروسی به معنای صرف با ضمائم آن(حوزه های دیداری و رئال) - 2. عروسی به عنوان حرکتی متنی که دستاویز شاعر برای حرکتی درون متنی و زبانمدار می گردد.

(اين کراوات یک گره ِ دیگر از گردنم طلبکارتر است/لب های من از لبه های پیرهنت آویزان تر/از این سایه های پاكوتاه هم کوتاهی کرده ام /که از دیواری کوتاه تر از چین های دامنت بالا می آیند/از بی رنگی حنای تو دست هام بنفش است) از سیری واقع نما به حرکتی سوبژکتیو نقب می زند . حرکتی که متنیت شعر را به سمت مونولوگ کارکتر با خویش بدل می کند که در این بین نه خود سوژه بلکه بستر کلامی شاعر_راوی حوزه های تداعی متن را کنترل و هدایت می کنند.که در این بین خود عروسی از کارکردی ارجاعی به ار جاعی در خود باز می گردد: از این سایه های پاکوتاه هم کوتاهی کرده ام خود بخشی از زمانبندی گذشته را به شکل فشرده در خود دارد که تضمين های آن به فلاشبکی است که زندگی کارکتر متن را در خود احاطه کرده است تا جایی که بنفشی دست ها هم تضمین های خود را در ذهنییت راوی می جوید ذهنیتی که پارا دوکس های عینی را به عینیتی سورئال در ذهن تبدیل می کند : بستری که ((زبان)) به عنوان خواستگاه آفرینش شعری ((بازی ))های خود را با ((خود)) آغاز می کند.

پدر ها/ مادر ها/ مردها/ زن ها/ و بچه ها هر کدام مهمان های این عروسی اند
با نظر به اینکه هرکدام نماینده ی بخشی از هستی متن برای رفتار کارکتر با گذشته و حالی که در آن نفس می کشد : (بوی بسترش دست از سرش بر نمی دارد): "از گذشته های دور" :( آبي چشمش در آينه ها جاري است):"از گذشته های دور".....
که با ادغام دو بخش دیداری : پدر ها- مادر ها- بچه ها .... با ذهنیت راوی در تلاطمند که کنش زبانی متن را نیز به دنبال خود می کشند.

در (حال ساده) با سادگی گلدان قلمکار و دریچه, هدایت در حال نوشتن را به بینامتنی از(من) در حال نوشتن , پیر مرد خنزر پنزری و زن اثیری را به عروسی فرا می خواند تا عصب هایی که از درد به هم می پیچند را زیر پوست این متن به خواننده نشان دهد. و باز از خود بپرسد:((حالا من چرا باید هر شب دهان این تلخی ها را ... هاااااااا ؟)) > کات< .......و حالهای تکراری : بازی های توی شب های ولرم/
قهوه های قبل از تخت / خواب های عرق کرده در خیابانهای بارانی با چشمی که قفل می شود در چشم تا کلید این متن تنها در انگشتان کاراکتر در را به روی لغزندگی دیگری باز کند :

بازی ایی که تا (فردا) تا......... (فروافتاده پرده ها) ادامه خواهد یافت.

اگر به نام شعر (خنده و فراموشی) که خود نام کتابی برجسته از میلان کوندراست را بخشی از مکالمه ی بینامتنی فرض کنیم , در داستان فرشته ها د یالوگی که بین دو دختر دانش اموز در باره ی کرگدن های اوژن یونسکو امده است:
(گابریل گفت: زیاد مطمئن نیستم که بتوانم معنای تبدیل شدن تمام آن آدمها به کرگدن را درک کنم.
میشل به او گفت: قضیه را به صورت یک نماد نگاه کن.
گابریل گفت: درست است ادبیات نظام نشانه هاست.
میشل گفت: و کرگدن پیش از همه و بیش از هر چیز یک نشانه است.
بله اما حتا اگر این موضوع را بپذیریم که آنها به جای تبدیل شدن به کرگدن به نشانه ها تبدیل می شوند , نشانه ها یی راکه به آن بدل می شوند را چگونه انتخاب می کنند ؟؟؟؟؟؟؟؟؟) حال می توان این سوال را در مورد متن مطرح کرد هر متن نظام نشانه های خود را چگونه انتخاب می کند ؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟ شاید این یکی از بیشمار سوالهای اساسی در سراسر تاریخ نقد ادبی است !

در پایان لازم به ذکر است شعر در اجرای زبانی خود در برخی قسمت ها نیازمند بازنگری است . شعر در برخی برش ها دچار جذبه ایی عمیق نسبت به آفرینشگری زبان می شود : اغوایی که گاه خود شعر را نیز می فریبد.

با احترام مهدی حسین زاده 26/10/1386

ابوالفضل حسني :

من از دو منظر به این کار نگاه می کنم:
1-این کار به عنوان کاری در ادامه کارهای دیگریت- این نگاه به من می گوید که می توان این متن را به عنوان یک استارت خوب برای عارف محسوب کرد از انجایی که به نظر می اید می خواهد فاصله یخودش را با کارهای قبلیت حفظ کند و از انها جلو بزند.... این متن در کل با در نظر گرفتن همه ی جوانب ان ذهن مرا به عنوان یک مخاطب به جایی دیگری خارج از خود کم و بیش پرتاب نمی کند ........
2- اما اگر بخواهم به این متن با دیدی جز گرایانه تر و موشکافانه تر نگاه کنم بیشتر تا کیدم روی گزاره های است که نو و نا اشنا می نماید :
اين کراوات یک گره ِ دیگر از گردنم طلبکارتر است
لب های من از لبه های پیرهنت آویزان تر
از این سایه های پاكوتاه هم کوتاهی کرده ام
که از دیواری کوتاه تر از چین های دامنت بالا می آیند
از بی رنگی حنای تو دست هام بنفش است
و باز :
قهوه هاي قبل از تخت ،خواب هاي عرق كرده ي زيرپوش ها را مي پرانند
عصرها شكلاتي لاي مبل هاي عسلي لب ها را مي ليسد
غروب ها دل گير مي دهد دست در دست خيابان ها باراني شود
اینها گزاره هایست که در این متن مرا به هیجان وا می دارد که عارف رمضانی خلاق تری را بعد از این ما در چشم انداز خواهیم داشت پاسشان بدار! ادامه می دهم که ارایه زبان بازی هر چقدر هم کوبش و چربش داشته باشد باز هم نمی تواند جان مرا سیراب کند برای اینکه اعتقادم براین است به بازی گرفتن سیلاب ها و هجا هابه این شکل کاریست که قبلن شده است همین! اما در این گزاره ها به ضم من اتفاقی افتاده است که همه ی دانستنهای مرا و حافظه شعری مرا کنار زده و جلو تر از همه ی اینها می ایستد حالا مولف باید به انجایی دست یابد که چگونه می تون کلیتی را تراشید که هم از تازگی زبانی عین (همین گزاره ها) بر خوردارباشد و هم جستجو هاو کنکاشهای فرمیک ان نو بنماید

مهرداد فلاح:

شعر عارف جوری ست که در خواندن های دوباره و سه باره بیشتر حال می دهد به من . چرا ؟ به گمانم چون برش ها و پاگرد های روایی اش اغلب غیر مترقبه و خلاق است و در خواندن های اول ، این ها خیلی خودشان را به رخ نمی کشند و همین شاید خواندنش را دشوار می کند و تاخیر می اندازد لذت را و همین خواستنی ست.
..

ري ون جو:

خوب این یک شعر نمایشی است. به مانند کارهای "تی اس الیوت". اندیشیدن به معناهای باز این قبیل اشعار به مانند رفتن به سفر قندهار با پای پیاده و بدون قمقمه است. بهتر است به رویه خوانی از چنین کارهایی، صرفن به یک فضای آبستراکت بسنده کرد و با شعر کنار آمد.
/
عارف گرامی ام، زبان مجمل را به درازا کشاندن، به تر از زبان درازی به مجمل گونه ها نیست!

مريم عبدي :

شعرتون رو خوندم اما نه بیشتر از دو بار که ارزشش رو داره بارهای دیگر بخوانم، بخوانم و بخوانم فکر می کنم همانی است که گفتید دارید می گید در زندگی...؛ در کل از شعر لذت بردم مخصوصن از شکست روایت هات با این که حس کردم در این تکنیک کمی خامید مثل فیلم های کلاسیکی که در بخش های مختلف تاریخ را اعلام می کنند تا بدین وسیله به مخاطب نشانه بدهند در حالی که فیلم های پست مدرن سیالند وگردش زمان در آنها به صورت تصنعی نمی باشد؛ البته شعرت آنقدر هم شبیه این مثال نیست چرا که آینده وگذشته آمده بودند تا حال برجسته شود واین برایم جالب بود بعضی تصاویرت هم فوق العاده بود:
قهوه هاي قبل از تخت ،خواب هاي عرق كرده ي زيرپوش ها را مي پرانند
عصرها شكلاتي لاي مبل هاي عسلي لب ها را مي ليسد
البت این سطرها به واسطه ی سطرهای دیگر زیبا نبود فقط زیبا بود
عارف رمضانی عزیز در حال ساده ات زندگی می کنم

فرشته اصلاحي:

شعرزیبای شمارا خواندم. اگر حافظه ام درست یاری کند این روند زبانی را از شعر قبلیتان طی کردید البته آنجا به این شدت زبان به چشم نمی آمد که این جا. اما احساس می کنم که شعر انرژی بالایی دارد که زبان و بازی های زبانی آن را مهار کرده است و همطراز نیستند. به نظر می رسد جاهایی زبان آن قدر مهم شده که خود شعر از یاد رفته است. زبان نمی گذارد حس نوستالژیک معنا و فضا بیرون بیاید.
...ونیز:
این جارا دوست داشتم:
از گذشته های دور می ترسد از:
پدرها(بوی بسترش....
مادرها(آبی چشمش...
و...

حسین ایمانیان :

یکم- ترفند مقطع نویسی پیش از نوشته شدن جذابیت اش را به رخ ذهن می کشد و بعد؟ شاعر. توان درهم ریخت ذهن فریب خورده و شکستن و بی آبرو کردن تمام هم-فرم هایش در حافظه از نسبتی که به تسلط شاعر دارد. شاعر نوشتن که می کند یک دست قلم دارد و یک دست آلت قتل. شعر می کشد از حافظه و شعر می شود روی کاغذ. حیات شعر زاده ی همین قتل هاست.
دوم- فرمی که گرفته ای. شعری که نوشتی به پیوستش. قیچی می میخواهد دم هر جمله ای. بریدنی ها را می گویم. یاد شعر هایی بیفت که تیتر دارند بالای هر بندی! جملات کوتاهشان به یادت مانده. قیچی به حافظه ات دوخته شان.
سوم- دوباره شعرت را بخوانم به از این اظهار نظر...

baghayeneh — Tue, 25 Dec 2007 21:38:18 GMT

اول سلام

بعد اينكه هنوز هم اين زندگي لعنتي زيباست ،پس زندگي بايد كرد .

وبعد تر اينكه :

در کار شاعران منتسب به دهه ی هفتاد نمونه های زیادی از شعر چند صدایی و استفاده از فرم نمایشنامه ای را می توان یافت .اینکه آیا این کارها موفق بوده اند یا نه واینکه در کار کدامیک از شاعران موفق تر بوده ،مقالی است که شاید در فرصتی مناسب به آن بپردازم.همواره ترانه به علت همبسته بودنش با موسيقي و همچنين برد مخاطبي اش ،مورد علاقه و توجه من بوده است .ترانه ي LOVER MAN گروه METALLICA به لطف داشتن فرم چند صدايي و نمايشنامه اي و در كنار خصيصه هاي محتوايي،تبديل به يكي از به يادماندني ترين كارهاي اين گروه شذه است.بررسي اين دست كارها مي تواند پيشنهادات راهگشايي براي ترانه ي فارسي داشته باشد .چرا که سالهاست دچار رخوتی فرميك و ابتذالي محتواييست .

ترانه ي LOVER MAN و ترجمه اي نسبتن آزاد از آن را در ادامه بخوانيد .

يك پيشنهاد اكازيون ! اگر آلبوم اين گروه را در اختيار داريد، بعد از خواندن اين پست دوباره به اين ترانه گوش بسپريد و از اجراي هنرمندانه ي آن لذت ببريد.

There's a devil waiting outside your door (How much longer?)

There's a devil waiting outside your door (How much longer?)
It is bucking and braying and pawing at the floor (How much longer?)
And he's howling with pain and crawling up the walls (How much longer?)
There's a devil waiting outside your door (How much longer?)
And he's weak with evil and broken by the world (How much longer?)
He's shouting your name and asking for more (How much longer?)
There's a devil waiting outside your door (How much longer?)
ادامه ترانه را اینجا بخوانید

[شيطاني پشت در منتظره(تا كي ؟)

شيطاني پشت در منتظره(تا كي ؟)

روي پاهاش مي ايسته و شيهه مي كشه و رو كف اتاق پنجه مي كشه (تا كي؟)

و از درد زوزه مي كشه و از ديوارها بالا مي خزه

شيطاني پشت در منتظره(تا كي ؟)

از شرارت درمونده و از روزگار شكسته (تا كي؟)

اسمتو فرياد مي زنه و چيزاي ديگه اي مي پرسه (تا كي؟)

شيطاني پشت در منتظره(تا كي ؟)]

ادامه ی ترجمه ی ترانه را اینجا بخوانید

یک بوس کوچولو ، یک خداحافظی کوچولو

baghayeneh — Fri, 02 Nov 2007 11:56:18 GMT

در کوچه پس کوچه های مه گرفته ي «فورست گیت » لندن ، شاعر!
جسد پناهنده ای روی زمين است ؛ پليس ها دور تا دورش جمعند.

برخي،چه بخواهند يا كه نه ، سرنوشت محتومشان «شاعر»بودن است.سالها هم اگر خطي شعر نگويند باز هم شاعرند.تنها خودشان باشند كفايت مي كند .زندگي شان شعر مجسم است و نيز مرگشان .اصلن خود كلمه اند،خود جمله اند ،خود سطرند. اصلن خود شعرند .

شاعران غم دارند .درد دارند .درد ديدن و نديدن ؛درد گفتن و نگفتن ؛ درد بودن و نبودن.

جماعت ! شاعران غول هاي شيشه اي اند .براي شكستنشان زياد به خود زحمت ندهيد .شكستني تر از اين حرف هايند . آتشفشان هاي دردند.دردمندند.غمكاه اگر نيستيد، غم افزايي ها را كم كنيد .

تيرداد درد دارد .غم دارد . شعر دارد . جان اما، ديگر ندارد. شعر اما،ديگر تيرداد ندارد.

واما من ؛ چند گامي است كه از شعر عقب مانده ام .تا كه برسم دوباره به او ...شايد چند قدم آن طرفتر.بر مي گردم .مي خواهم كه برگردم .تا آنگاه ، عهد مي بندم كه شاعر بمانم.

بدرود

baghayeneh — Sun, 30 Sep 2007 22:42:18 GMT

مي خواهم اين شعر را اين طور شروع كنم دوستان!

هرچندكه بايد بترسم كه روايت ...

اصلن بي خيال ِ هر چه پيش آيد خوشم مي آيد از پس ِ پيش آمد

پس اين طور شروع مي كنم :رفقايي كه جوياي احوالاتيد !

خيالاتتان تخت تقريبن همه چيز همان طور است كه بايد گوش ها را تيز كنيد تا بگويم از نبودن هايم ؛

القصه دراز هايي كشيده بودم توي اتاق ِ خواب هاي نديده ام

تلفن جيغ مي كشيد كه عارف اين بار ديگر برداشتني ام

برخواست تنم تلو تلو از لابه لاي پتوي مخملی ام

انگاري امروزها انقلاب هايي برپاست در تفلیس دلم

تا كه بر مي دارم گوشي را مي گذارم بگويد:الو آقاي رمضاني ؟ خوبي ...

از صداي آن ور خط ترس برم مي دارد مي برد توي وضعيت نارنجي

كيف هايي كوك مي شود توي اوكراين سرم

- بله تقريبن امروز هم همان خودم هايم كمي آدمم كمي گيجم كمي هم/سرم ...ببخشيد شما ؟!

باري بد نيست كه شكستي در روايت بدهم و هشداري به هر زني كه هوس عاشقي حوالي شاعري دهه ي هشتادي را كرده كه اين نسل دهنلقيت بالايي دارند در متنهاي بي سر و ته شان . در تاييد اين نظر بي منظور بسي زور زدم در اين فارسي تا بينامتني بزنم به شعر شاعر خيلي نزديك خيلي دور فدرس الشعراي ساروي (دامت افاضاته)

بازمن نخورده مستم باز مي لرزه دل و دستم عجب بي جنبه اي هستم ؟!

از جنبه هاي اخلاقي لحظه ي ديداري در كار نيست(فعلن) بخراشد تيغ هم خيالي نيست(عمرن)هواي خانه هم كه چه دلگير مي شود (گاهي)

پس بگذاريد از اين حا بيروني شويم و اين طور ادامه دهيم ؛توي گيرپازار اين شعر گامي بزنيم، با واژه بازي كرده دامن تني چند از من هايم را بگير اندازيم و شخصي/يتهايم را پردازش كنيم تا كه همزاد بپندارید و هم حالي بردارید(باشد كه راضي شويم )؛

سالها ست كه چپ و راست دارم مي روم دور ميدان" تيان آن من" آن مني مي شوم كه هي من من مي كند : دموكراسي دموكراسي دموك...

راستي راستي حالا مي بينم كه زنهاي اين ميدان همه به آزادي زن هستند و من به شكل زننده اي ...مردم ؟

من كه یک ناموس پرست فمنیستم

گاهي هستم و گهگاهي نیستم

تقريبن که باشم که خریدار تو باشم خانم؟!

آقا ! اصلن متوجه هستيد كه تقریبن تمام ما ها

در قبال این موضوع که چرا گارگر بعد از انقلاب شمالی شده مسئوليم ؟

توي اين خيابانهاي بي يك روده ي راست كجاست من ؟

اين جا دارم لابه لاي علي چپ اين كوچه هاي پاشنه بلند از سايه هاي نسبتن پا کوتاه سان مي بينم

وتقریبن بوی بدی هم نمی دهد زیر بغلهای این خانم بغل دستی

گيرم كه سالهاست دستي بر آتش اين جمعيت نالان دارم

اما این که من تقریبن من ام چه ربطی دارد به اصلن هیچ کس ؟

تقريبن اینجا همه کمی عاشق "هم" اند و"همه " هم یک کم عاشق من

تقريبن منم عاشق همه ام همين جوري پس بي خيال جونم! خوش به حال "هم" و " همه " و "هممون " و ...

پايان اين شعر "اين داستان ادامه دارد " مي خواهم كه بخواهم

حالا یواش یواش مي شود گفت كه دارم مي ترسم از اينكه ديگر نترسم

آه اي يقين گمشده بازت نه ...مي... نه ...ام

حسين مكي زاده

*شیزو فرن تغییراتت دارد شروع می شود عارف جان.(و هیچ ارتباطی به هیچ کسی نداردها!). از آن وقتی در ان شعر سه بار عارف عارف عارف گفتی فهمیدم که همه شناختن ها و شناسه ها و شناساهایت را جوری دستکاری شده می بینم. که اینجا نیز. از این متن ها خوشم می آد. که خودم نیز با چنین حال و هوای بیگانه نیستم.
اینجاست جای پراکندگی ها و پخش شدن ها و گسست ها.. اما. حضور خودت را به چه مقدار مخاطبت باور و تحمل میکند؟ و نیز یک نصیحت قدمایی همواره (گاهی!) درست است که ایجاز همیشه(شاید) چیز خوبی باشد!
من شاعرت پیش رویم دارد عارف را می کشاند از این سو... به آن سو! این برای من ارضا کننده نیست اما. پس ان دو عارف دیگر که پراکندی شان! چه شدند؟! عارف شعر! عارف خودت! و ان عارفی که مصداق " تکه تکه شدن راز آن وجود متحدی بود" بود... بخصوص در این متنی که روانشناسی آفرینش آن بر پایه تکه تکه شدن است و بریدن و گسستن و باز سازی این قطعه ها. ضمن این که این پراکنش عارف ها اگر اصولی تر انجام شود از لحاظ تکنیکی با حفظ انسجام(قدمایی!) متن ات از حالت مونوفونی و مونوتونی بودن در می آید. معیار پراکنش چه باشد؟!نوشتار اسکیتزو!
گاهی شوق نوشتار اوتیستیک (غول همه چیزمن گوی رمانتیسم)به اشتباه به این دامنه چنگ می اندازد. دریابش!
"به آشفتار می ماند این رفتار آشوبی"
آشوبت بیش باد. بخصوص از پاییز امسال به بعد!

**امروز صبح است اینجا و نکته ای از خواب پراندم دوباره خواندم-
تداعی ها و بازی های زبانی بدست آمد از تداعی در متن هایت بیشترین بسامد را دارد و این دارد عادت شعریت می شود و این چندان دلچسب نیست جز آن که به صناعتی دیگر آراسته گردد

ابوالفضل حسنی

سلام عارف عزیز...
اینجا اتفاقی افتاده است که اتفاقی نیست من می دانم که عارف این روزها با تما م تمامی های موجود دارد به چیزی به عنوان ایده در شعر فکر می کند ما در متن ها ی پیشین مولف نمی دیدیم که اینقدر صراحت در سطر ها مو ج بزند این کاردراین حال که دارد دالها و مدلولها را در محور جا نشینی جا به جا می کند اما به انتقال دور از اشفتگی کلام متعهد می ماند این جا مخاطب سر در گم نیست زبان به بازی و رقص در امده است به بازیچه گرفته نشده .../شما از ابتدای کار با حضور بی وقفه ی مولف در متن همراه هستید و شرایط چند لایگی سطر ها با کنتاکهای ریزش و سورش به گونه ای همراهست که حا صل لذت می کنید و روند روایت متن را به تعویق و تعلیق های دروغین نمی اندازد/// مجموعه ی تکا ملی این متن در این نهفته است که راوی -شا عر - مولف با هم یکی می شود واین توامانی به زیبایی که نیروی مضاعفی می بخشد همراست.....اگرازمن بپرسند ابوالفضل! این کار را ایا می توانی یک بند بخوانی؟؟...

می گویم :که اگرازبابت زبان با شد اری! ولی از بابت تغیرمکان روایت نه! تا انجا که متن در داخل اتاق دارد اتفاق می افتد من به صورت احساسی طبیعی تر تونستم با ان روبرو بشم اما از انجایی که راوی اعلام شکست روایت می کند من یک طعم و بوی دیگری احساس کردم شاید این نگاه من شهودی باشد در این جا.... خلا صه ی کلام می توانم اینجوری اعلام نظر کنم که بند اول کار با بند دوم کار یعنی از شکست روایت به بعد انگاری از یک جنس نیستند من نظرم این است که اگرهم روایت قرار بود از حالت خطی فرار کند ای کاش در همان مکان اولیه ی روایت: این اتفاق می افتاد یعنی مکان روایت تغییر نمی کرد ولی زاویه ی باز روای روایت عوض

می شد ....
درود عارف عزیز......

مهرداد فلاح

می دانم! نه ، حس می کنم نسل تازه در شعر امروز ما دارد روی پای خودش می ایستد. واقعن ؟!
من گمان می کنم شماها می خواهید و ناچارید خودتان را همین طور که هستید ،شعر کنید . زشت تان باید زیبا بشود در شعرتان. شعرتان باید زشت و پریشان و یاوه سرا و ... باشد تا به شمابرسد که چنینید و کم البته که نیستید . آدمید شما! آدم امروز و من دم شما را می گیرم که نمیرم لابد.
..
..
..
فرقی نمی کند چه قیافه ای به خود بگیرد شعر . پرداخته و لایه مند و طناز و دیوانه و ... بی چاره! این بیچارگی را دست کم نگیری عارف. عارف !

فدرس ساروی

عارف جان سلام
راستش را بخواهی اولهایش فکر می کردم که با فدرس قهر باشی بعدنهایش که آمدم اینجا دیدم که نه تنها قهر نیستی که نقبی هم زده ای به بینامتنی ... به پهنای صورتم لبخندم پهن شد وسط سفره ی وجودی/از نوع غیر سارتریش!!! بگذریم ... فدرس درون متن تو به هر حال یک فدرس درون متنی است ! بهتر است زیاد به خودم نگیرمش ! اما در مورد کار ... عمده ترین بعد و ویژگی این کار گرایش آن به سمت یک تمایل اسکیزوفرنیک کنترل شده است ... این خط مشی مسیری است که از ابتدا تا به انتها حفظ و صیانت می شود ... زبان به لحاظ کیفیت بیانی به دنبال تضمین ماهیت شعری این متن است ... حالا فقط بحثی که مطرح است پراکندگی و درجه ی آن است ... بحث سر پراکندگی پراکندگی و تعلیق خود تعلیق است ... گسست ها و حرکتهای این کار به این سمت و سو ها نگران کننده است ... اگر غیر آگاهانه اتفاق افتاده اند که باید مهار شوند و اگر آگاهانه هستند پس می توانیم این حق را برای خود قائل باشیم که از عارف توقع پختگی بیشتر را داشته باشیم لااقل در طول زمان و در کارهای بعدی ... نکته ی آخر هم اشاره ای است به نقش و جایگاه شهود در این کار و کلن این دست کارها ... مولفه ای که برسی جایگاه کارکردی آن در این شعر برای من جالب و قابل توجه بود ... از این نقب بینامتنی استفاده کی کنم که برگردم به گریه گری حالا ... موفق باشی عارف جان ... باید بیشتر با هم در ارتباط باشیم ...

فرید قدمی

طنزی که در کنارش سکس و خشونت نباشد کاری از پیش نمی برد. طنز باید که شکل های ایدئولوژیک را زیر سوال ببرد! وبعد اینکه رفیق رابطه ی خوبی بین موتیف های شعرت نیست.شاید توی ذهن تو باشد توی متن نیست!