در کوچه پس کوچه های مه گرفته ي «فورست گیت » لندن ، شاعر!
جسد پناهنده ای روی زمين است  ؛ پليس ها دور تا دورش جمعند.

برخي،چه بخواهند يا كه نه ، سرنوشت محتومشان «شاعر»بودن است.سالها هم اگر خطي شعر نگويند باز هم شاعرند.تنها خودشان باشند كفايت مي كند .زندگي شان شعر مجسم است و نيز مرگشان .اصلن خود كلمه اند،خود جمله اند ،خود سطرند. اصلن خود شعرند .

شاعران غم دارند .درد دارند .درد ديدن و نديدن ؛درد گفتن و نگفتن ؛ درد بودن و نبودن.

جماعت ! شاعران غول هاي شيشه اي اند .براي شكستنشان زياد به خود زحمت ندهيد .شكستني تر از اين حرف هايند . آتشفشان هاي دردند.دردمندند.غمكاه اگر  نيستيد، غم افزايي ها را كم كنيد .

تيرداد درد دارد .غم دارد . شعر دارد . جان اما، ديگر ندارد. شعر اما،ديگر تيرداد ندارد.

واما من ؛ چند گامي است كه از شعر عقب مانده ام .تا كه برسم دوباره به او ...شايد چند قدم آن طرفتر.بر مي گردم .مي خواهم كه برگردم .تا آنگاه ، عهد مي بندم كه شاعر بمانم.

بدرود